Τι είναι το NAD+;

Το NAD+ (nicotinamide adenine dinucleotide) είναι ένα συνένζυμο που βρίσκεται σε κάθε ζωντανό κύτταρο. Τα κύτταρα το χρησιμοποιούν με δύο τρόπους: ως φορέα ηλεκτρονίων στις αντιδράσεις που απελευθερώνουν ενέργεια από την τροφή και ως πρώτη ύλη που διασπούν τα σηματοδοτικά ένζυμα καθώς λειτουργούν. Επειδή καταναλώνεται, τα κύτταρα το ανασυνθέτουν συνεχώς από μορφές της βιταμίνης B3 και από το αμινοξύ τρυπτοφάνη.

• Το NAD+ και το NADH είναι δύο καταστάσεις του ίδιου μορίου. Το NAD+ δέχεται ηλεκτρόνια, το NADH τα μεταβιβάζει.
• Οι σιρτουΐνες, οι PARPs και το CD38 καταναλώνουν NAD+, οπότε τα κύτταρα το ανανεώνουν μέσα σε λίγες ώρες.
• Μελέτες σε ποντίκια αναφέρουν σταθερά χαμηλότερο NAD+ στους ιστούς με την ηλικία. Τα ευρήματα σε ανθρώπους είναι ανάμεικτα: μια μελέτη του 2026 σε επτά κοορτές δεν βρήκε διαφορά λόγω ηλικίας στο NAD+ του ολικού αίματος.
• Οι πρόδρομες ουσίες από το στόμα, όπως το NR και το NMN, αυξάνουν το NAD+ στο αίμα. Καμία μεγάλη δοκιμή δεν έχει δείξει ότι αυτό αλλάζει κάποια κλινική έκβαση.
• Τα δεδομένα σε ανθρώπους για το ενέσιμο NAD+ είναι πολύ περιορισμένα.

Το NAD+ είναι το ακρωνύμιο του nicotinamide adenine dinucleotide. Το όνομα περιγράφει τη δομή του. Αποτελείται από δύο νουκλεοτίδια, τον ίδιο τύπο δομικού στοιχείου που βρίσκεται στο DNA και στο RNA, συνδεδεμένα μέσω των φωσφορικών ομάδων τους. Το ένα νουκλεοτίδιο φέρει αδενίνη. Το άλλο φέρει νικοτιναμίδη, το τμήμα που προέρχεται από τη βιταμίνη B3.

Στο άκρο της νικοτιναμίδης γίνεται η χημεία. Στην οξειδωμένη μορφή, ο δακτύλιός της φέρει θετικό φορτίο, και από εκεί προέρχεται το «+» στο NAD+. Όταν ένα ένζυμο αφαιρεί ηλεκτρόνια από ένα μόριο καυσίμου, το NAD+ δέχεται δύο ηλεκτρόνια και ένα πρωτόνιο και γίνεται NADH. Στη συνέχεια το NADH μεταβιβάζει αυτά τα ηλεκτρόνια και μετατρέπεται ξανά σε NAD+.

Ένας χρήσιμος τρόπος να το φανταστείτε: το NAD+ είναι ένα επαναχρησιμοποιούμενο «λεωφορείο». Δεν είναι καύσιμο και σε αυτόν τον ρόλο δεν καταναλώνεται. Μεταφέρει ηλεκτρόνια από τη μία αντίδραση στην επόμενη, ξανά και ξανά.

Το NAD+ περιγράφηκε για πρώτη φορά το 1906, όταν οι Βρετανοί βιοχημικοί Arthur Harden και William John Young διαπίστωσαν ότι ο χυμός ζύμης χρειαζόταν ένα μικρό, θερμοσταθερό «συνένζυμο ζύμωσης» (co-ferment) για να ζυμώσει τη ζάχαρη (Harden and Young, 1906). Τις επόμενες δεκαετίες, οι ερευνητές προσδιόρισαν τη δομή του και έδειξαν ότι η μεταφορά ηλεκτρονίων γίνεται στο τμήμα της νικοτιναμίδης.

Τέσσερα στενά συγγενικά ονόματα εμφανίζονται στις επιστημονικές δημοσιεύσεις:

• NAD+: η οξειδωμένη μορφή, έτοιμη να δεχτεί ηλεκτρόνια.
• NADH: η ανηγμένη μορφή, που μεταφέρει ηλεκτρόνια στον επόμενο προορισμό τους.
• NADP+: NAD+ με μια επιπλέον φωσφορική ομάδα, που προστίθεται από το ένζυμο NAD κινάση.
• NADPH: η ανηγμένη μορφή του NADP+. Τα κύτταρα το χρησιμοποιούν κυρίως για να συνθέτουν μόρια όπως τα λιπαρά οξέα και για να διατηρούν σε λειτουργία αντιοξειδωτικά συστήματα όπως η γλουταθειόνη (Xiao et al., 2018).

Η ισορροπία μεταξύ NAD+ και NADH, που συχνά γράφεται ως λόγος NAD+/NADH, είναι ένας από τους τρόπους με τους οποίους οι ερευνητές περιγράφουν τη μεταβολική κατάσταση ενός κυττάρου.

Ο οργανισμός δεν προσλαμβάνει έτοιμο NAD+ από την τροφή σε αξιόλογη ποσότητα. Το συνθέτει μέσα στα κύτταρα από μικρότερες πρώτες ύλες και ανακυκλώνει το μεγαλύτερο μέρος από όσο χρησιμοποιεί. Οι ερευνητές περιγράφουν τέσσερις οδούς, που όλες καταλήγουν στην ίδια οικογένεια ενζύμων, τα NMNATs, τα οποία ολοκληρώνουν το μόριο (Covarrubias et al., 2021). Μελέτες ιχνηθέτησης με ισότοπα σε ποντίκια έδειξαν ότι οι περισσότεροι ιστοί βασίζονται στη νικοτιναμίδη που κυκλοφορεί στο αίμα, μεγάλο μέρος της οποίας απελευθερώνεται από το ήπαρ, αντί να συνθέτουν NAD+ από το μηδέν (Liu et al., 2018).

Η τροφή παρέχει τις πρώτες ύλες, όχι το ίδιο το NAD+. Οι κύριες διατροφικές πρόδρομες ουσίες είναι:

• Νιασίνη και νικοτιναμίδη (βιταμίνη B3): βρίσκονται στο κρέας, στα πουλερικά, στα ψάρια, στα δημητριακά ολικής άλεσης, στα όσπρια, στους ξηρούς καρπούς και στα μανιτάρια, και προστίθενται σε πολλά εμπλουτισμένα τρόφιμα.
• Τρυπτοφάνη: ένα απαραίτητο αμινοξύ στις περισσότερες τροφές πλούσιες σε πρωτεΐνη, όπως τα γαλακτοκομικά, τα αυγά, τα πουλερικά, η σόγια και οι σπόροι.
• NR και NMN: υπάρχουν σε ορισμένες τροφές, όπως το γάλα και κάποια λαχανικά, αλλά σε ίχνη σε σύγκριση με τις ποσότητες που χρησιμοποιούνται στην έρευνα.

Η σοβαρή έλλειψη βιταμίνης B3 και τρυπτοφάνης στη διατροφή προκαλεί πελάγρα, μια νόσο έλλειψης που περιγράφηκε πολύ πριν γίνει γνωστό το NAD+. Η ιστορία της είναι ένας από τους λόγους για τους οποίους ο μεταβολισμός του NAD+ μελετάται εδώ και περισσότερο από έναν αιώνα.

Το NAD+ έχει δύο ρόλους που συγχέονται εύκολα. Στον πρώτο ανακυκλώνεται. Στον δεύτερο καταναλώνεται.

Πρώτος ρόλος: φορέας ηλεκτρονίων στον ενεργειακό μεταβολισμό. Όταν τα κύτταρα διασπούν γλυκόζη, λιπαρά οξέα και αμινοξέα, ένζυμα που ονομάζονται αφυδρογονάσες αφαιρούν ηλεκτρόνια από αυτά τα καύσιμα και τα φορτώνουν στο NAD+, παράγοντας NADH. Αυτό συμβαίνει στη γλυκόλυση, στον κύκλο του κιτρικού οξέος και στη διάσπαση των λιπών. Στη συνέχεια το NADH παραδίδει τα ηλεκτρόνιά του στο σύμπλοκο I της αλυσίδας μεταφοράς ηλεκτρονίων στα μιτοχόνδρια. Η ροή των ηλεκτρονίων κατά μήκος αυτής της αλυσίδας οδηγεί στην παραγωγή ATP, του μορίου που χρησιμοποιούν τα κύτταρα για να τροφοδοτούν το μεγαλύτερο μέρος της λειτουργίας τους. Το NAD+ βγαίνει από την άλλη άκρη, έτοιμο για νέο γύρο.

Δεύτερος ρόλος: πρώτη ύλη για σηματοδοτικά ένζυμα. Αρκετές οικογένειες ενζύμων δεν «δανείζονται» το NAD+, το διασπούν. Κάθε φορά που το κάνουν, απελευθερώνουν νικοτιναμίδη, την οποία στη συνέχεια ανακυκλώνει το κύτταρο. Οι πιο μελετημένες είναι:

Σε καλλιέργειες κυττάρων, πειράματα ιχνηθέτησης απέδωσαν περίπου το ένα τρίτο της κατανάλωσης NAD+ στις σιρτουΐνες και περίπου το ένα τρίτο στις PARPs (Liu et al., 2018). Λόγω αυτής της σταθερής χρήσης, τα αποθέματα NAD+ ανανεώνονται μέσα σε λίγες ώρες, γι’ αυτό οι οδοί ανακύκλωσης που περιγράφηκαν παραπάνω έχουν τόσο μεγάλη σημασία.

Αυτή είναι η πιο συχνά επαναλαμβανόμενη δήλωση για το NAD+, και τα στοιχεία πίσω της είναι πιο ανάμεικτα από όσο συνήθως ακούγεται.

Στα ζώα, το χαμηλότερο NAD+ σε αρκετούς ιστούς με την ηλικία είναι σταθερό εύρημα. Μελέτες σε ποντίκια έχουν συνδέσει μέρος αυτού με την αυξανόμενη δραστηριότητα του CD38 (Camacho-Pereira et al., 2016).

Στους ανθρώπους, τα δεδομένα είναι πιο περιορισμένα. Μια μελέτη του 2012 σε δείγματα δέρματος από 49 άτομα ηλικίας 0 έως 77 ετών ανέφερε χαμηλότερο NAD+ με την ηλικία, μαζί με υψηλότερη δραστηριότητα PARP (Massudi et al., 2012). Μια ανασκόπηση του 2025 στο Nature Metabolism κατέληξε ότι ηλικιακή μείωση στους ανθρώπους είχε παρατηρηθεί με συνέπεια μόνο σε περιορισμένο αριθμό μελετών (Vinten et al., 2025).

Το 2026, ερευνητές στο Άμστερνταμ μέτρησαν το NAD+ του ολικού αίματος με μια επικυρωμένη μέθοδο φασματομετρίας μάζας σε επτά ανεξάρτητες ανθρώπινες κοορτές. Τα επίπεδα ήταν σε μεγάλο βαθμό σταθερά σε όλες τις ηλικίες και δεν άλλαξαν με τις παρεμβάσεις στον τρόπο ζωής που εξετάστηκαν, αν και αυξήθηκαν με το νικοτιναμιδικό ριβοσίδιο (Trętowicz et al., 2026).

Το αίμα δεν είναι ιστός, οπότε αυτό δεν ξεκαθαρίζει τι συμβαίνει στους μύες ή στον εγκέφαλο. Σημαίνει όμως ότι η φράση «το NAD+ μειώνεται με την ηλικία» δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται ως τεκμηριωμένο γεγονός στους ανθρώπους.

Η έρευνα για το NAD+ καλύπτει τρία επίπεδα, και βοηθά να τα κρατάμε χωριστά.

• Κύτταρα και ένζυμα. Η χημεία του NAD+, η σύνθεσή του και τα ένζυμα που το καταναλώνουν είναι καλά χαρακτηρισμένα. Πρόκειται για βιοχημεία των εγχειριδίων.
• Ζώα. Πολλές μελέτες σε ποντίκια και άλλα μοντέλα έχουν αυξήσει το NAD+ με πρόδρομες ουσίες και έχουν μετρήσει αλλαγές στον μεταβολισμό και στη λειτουργία των ιστών. Πρόκειται για αποτελέσματα σε ζώα και δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι ισχύουν για τους ανθρώπους.
• Άνθρωποι. Οι περισσότερες μελέτες σε ανθρώπους έχουν εξετάσει πρόδρομες ουσίες από το στόμα, κυρίως NR και NMN, σε μικρές ομάδες για διάστημα εβδομάδων έως μηνών.

Το πιο σταθερό εύρημα σε ανθρώπους είναι η αλλαγή ενός βιοδείκτη. Το NR από το στόμα αύξησε το NAD+ του αίματος με δοσοεξαρτώμενο τρόπο σε υγιείς εθελοντές (Trammell et al., 2016) και σε μια δοκιμή με 140 υπέρβαρους ενήλικες που σύγκρινε τρεις ημερήσιες ποσότητες για οκτώ εβδομάδες (Conze et al., 2019). Σε μια διασταυρούμενη μελέτη έξι εβδομάδων σε 30 υγιείς ενήλικες ηλικίας 55 έως 79 ετών, το NR αύξησε το NAD+ στα ανοσοκύτταρα του αίματος κατά περίπου 60 τοις εκατό (Martens et al., 2018). Το NMN από το στόμα αύξησε το NAD+ του αίματος σε μια δοκιμή σε υγιείς ηλικιωμένους άνδρες (Igarashi et al., 2022).

Όταν οι δοκιμές εξέτασαν κάτι πέρα από τον βιοδείκτη, τα αποτελέσματα ήταν κυρίως μηδενικά ή ανάμεικτα. Μια δοκιμή 12 εβδομάδων με NR σε 40 άνδρες με παχυσαρκία δεν βρήκε αλλαγή στην ευαισθησία στην ινσουλίνη ή στη σύσταση σώματος (Dollerup et al., 2018). Στη μελέτη Martens, τα αποτελέσματα για την αρτηριακή πίεση και την αρτηριακή σκληρότητα ήταν διερευνητικά και όχι σημαντικά μετά τη στατιστική διόρθωση.

Τι δεν δείχνουν τα στοιχεία. Μια υψηλότερη μέτρηση NAD+ είναι μια μέτρηση, όχι ένα αποτέλεσμα υγείας. Μια ανασκόπηση του 2025 των δοκιμών πρόδρομων ουσιών σε ανθρώπους συνόψισε την εικόνα: το NAD+ του αίματος αυξάνεται αξιόπιστα, ενώ επιδράσεις σε κλινικές εκβάσεις δεν έχουν αποδειχθεί (Vinten et al., 2025). Αρκετές μεγαλύτερες και μακροχρόνιες δοκιμές βρίσκονται σε εξέλιξη ή αναμένουν δημοσίευση, οπότε αυτό μπορεί να αλλάξει. Προς το παρόν, η δίκαιη σύνοψη είναι ότι η βιολογία του NAD+ είναι καλά κατανοητή, ενώ οι επιδράσεις της αύξησής του στους ανθρώπους δεν είναι.

Για μια πιο προσεκτική ματιά στις πρόδρομες ουσίες, διαβάστε ποια είναι η διαφορά ανάμεσα στο NMN και το NAD+ και πώς μετατρέπεται το NMN σε NAD+ στον οργανισμό.

Υπάρχουν δύο γενικοί τρόποι για να αυξηθεί το NAD+ στην έρευνα και στην πράξη: λήψη μιας πρόδρομης ουσίας από το στόμα ή χορήγηση του ίδιου του NAD+ με έγχυση ή ένεση. Συμπεριφέρονται διαφορετικά στον οργανισμό.

Πρόδρομες ουσίες από το στόμα. Το NAD+ που λαμβάνεται από το στόμα διασπάται σε μεγάλο βαθμό στο έντερο πριν φτάσει στα κύτταρα, γι’ αυτό τα περισσότερα συμπληρώματα περιέχουν πρόδρομες ουσίες. Ακόμη και οι πρόδρομες ουσίες αλλάζουν στην πορεία. Σε ποντίκια, η ιχνηθέτηση με ισότοπα έδειξε ότι το NR και το NMN που χορηγήθηκαν από το στόμα μετατράπηκαν σε μεγάλο βαθμό σε νικοτιναμίδη πριν φτάσουν στην κυκλοφορία, ενώ το NR και το NMN που χορηγήθηκαν ενδοφλεβίως έφτασαν ακέραια στους ιστούς (Liu et al., 2018). Στους ανθρώπους, το NR και το NMN από το στόμα αυξάνουν το NAD+ του αίματος, αλλά οι μετρήσεις σε ανθρώπινους ιστούς είναι σπάνιες.

Ενδοφλέβιο και υποδόριο NAD+. Για το NAD+ που χορηγείται στον οργανισμό δεν υπάρχει τεκμηριωμένος τρόπος να εισέλθει στα κύτταρα ως ολόκληρο μόριο. Ένζυμα στην εξωτερική πλευρά των κυττάρων το διασπούν: τα CD38 και CD157 το διασπούν σε νικοτιναμίδη και ADP-ριβόζη, το ENPP1 απελευθερώνει NMN και το CD73 μετατρέπει το NMN σε NR. Στη συνέχεια τα κύτταρα προσλαμβάνουν αυτά τα μικρότερα μόρια και ανασυνθέτουν το NAD+ στο εσωτερικό τους (Gasparrini et al., 2021). Δεν έχει τεκμηριωθεί κάποιος ειδικός μεταφορέας που να μεταφέρει ακέραιο NAD+ μέσω της ανθρώπινης κυτταρικής μεμβράνης.

Τα δεδομένα σε ανθρώπους είναι περιορισμένα. Η μόνη φαρμακοκινητική μελέτη με αξιολόγηση από ομότιμους κριτές για το ενδοφλέβιο NAD+ που γνωρίζουμε παρακολούθησε 8 άνδρες που έλαβαν 750 mg σε διάστημα 6 ωρών. Το NAD+ του πλάσματος δεν αυξήθηκε τις πρώτες δύο ώρες και στη συνέχεια έφτασε περίπου 400 τοις εκατό πάνω από την αρχική τιμή στις έξι ώρες, παράλληλα με αυξήσεις στα προϊόντα διάσπασής του (Grant et al., 2019). Μια έκθεση του 2021 που συντάχθηκε για τον αμερικανικό FDA δεν βρήκε δημοσιευμένες φαρμακοκινητικές μελέτες σε ανθρώπους για NAD+ που χορηγείται κάτω από το δέρμα ή σε μυ (University of Maryland CERSI, 2021).

Με λίγα λόγια: η χορήγηση NAD+ κάτω από το δέρμα παρακάμπτει το πεπτικό σύστημα, αλλά το τι συμβαίνει στη συνέχεια, συμπεριλαμβανομένου του πόσο γίνεται διαθέσιμο και σε ποιους ιστούς, δεν έχει μετρηθεί επαρκώς στους ανθρώπους. Διαβάστε περισσότερα για το πώς συγκρίνεται μια πένα NAD+ με έναν ενδοφλέβιο ορό.

Το NAD+ και η σπερμιδίνη είναι άσχετα μεταξύ τους μόρια που εμφανίζονται στο ίδιο ερευνητικό πεδίο. Το NAD+ είναι ένα συνένζυμο στο κέντρο του ενεργειακού μεταβολισμού και πρώτη ύλη για τις σιρτουΐνες και τις PARPs. Η σπερμιδίνη είναι μια πολυαμίνη που μελετάται κυρίως για τη σχέση της με την αυτοφαγία, τη διαδικασία που χρησιμοποιούν τα κύτταρα για να διασπούν και να ανακυκλώνουν φθαρμένα στοιχεία.

Οι ερευνητικές τους διαδρομές διασταυρώνονται στην ακετυλίωση των πρωτεϊνών. Η σιρτουΐνη SIRT1 αφαιρεί ακετυλομάδες από πρωτεΐνες και χρειάζεται NAD+ για να το κάνει. Η σπερμιδίνη έχει μελετηθεί για την αναστολή του ενζύμου EP300, το οποίο προσθέτει ακετυλομάδες. Σε κυτταρικές μελέτες που σύγκριναν τη σπερμιδίνη με τη ρεσβερατρόλη, μια ένωση που ενεργοποιεί τη SIRT1, οι ερευνητές περιέγραψαν διακριτές οδούς που συγκλίνουν στο ίδιο σύνολο ακετυλιωμένων πρωτεϊνών (Morselli et al., 2011). Πρόκειται για εργαστηριακά ευρήματα και δεν λένε τίποτα για τον συνδυασμό των δύο στους ανθρώπους.

Δείτε πώς εντάσσονται και τα δύο στη γενικότερη εικόνα στη σελίδα μας για την κυτταρική υγεία.

Κάθε κύτταρο παράγει NAD+, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι κάθε τρόπος αύξησής του είναι μια ουδέτερη επιλογή. Αν σκέφτεστε μια πρόδρομη ουσία του NAD+ ή ένα ενέσιμο σκεύασμα, αυτά είναι χρήσιμα σημεία για να συζητήσετε με έναν γιατρό:

• Το ιατρικό σας ιστορικό, συμπεριλαμβανομένων των τρεχουσών παθήσεων, τυχόν ιστορικού καρκίνου και της νεφρικής ή ηπατικής λειτουργίας.
• Τα φάρμακα και τα συμπληρώματα που ήδη παίρνετε, συμπεριλαμβανομένων άλλων προϊόντων βιταμίνης B3, ώστε να είναι σαφής η συνολική σας πρόσληψη.
• Εγκυμοσύνη και θηλασμός. Τα δεδομένα για αυτές τις ομάδες είναι ελλιπή.
• Η οδός χορήγησης. Η ένεση κάτω από το δέρμα απαιτεί τεχνική και υγιεινή και μπορεί να προκαλέσει δερματικές αντιδράσεις στο σημείο της ένεσης, κάτι που δεν ισχύει για τα προϊόντα από το στόμα.
• Ανεπιθύμητες ενέργειες. Το NR από το στόμα ήταν γενικά καλά ανεκτό στις δημοσιευμένες δοκιμές (Conze et al., 2019). Τα δεδομένα για το ενέσιμο NAD+ προέρχονται κυρίως από μικρές μελέτες και αναφορές κλινικών.
• Η δόση, η οποία είναι απόφαση του γιατρού σας, όχι ενός ιστότοπου.

Ο οδηγός χρήσης του Longevity Pen καλύπτει τον χειρισμό, τη φύλαξη και την τεχνική της ένεσης.

• Συνένζυμο: ένα μικρό μόριο που χρειάζεται ένα ένζυμο για να κάνει τη δουλειά του.
• Οξειδοαναγωγική αντίδραση: μια αντίδραση κατά την οποία ηλεκτρόνια μετακινούνται από ένα μόριο, που οξειδώνεται, σε ένα άλλο, που ανάγεται.
• Πρόδρομη ουσία: ένα μόριο που ο οργανισμός μετατρέπει σε ένα άλλο. Το NR και το NMN είναι πρόδρομες ουσίες του NAD+.
• Οδός διάσωσης: η οδός ανακύκλωσης που ανασυνθέτει το NAD+ από τη νικοτιναμίδη.
• Σιρτουΐνες: ένζυμα εξαρτώμενα από το NAD+ που αφαιρούν ακετυλομάδες από πρωτεΐνες.
• PARPs: ένζυμα που χρησιμοποιούν NAD+ για να «σημαδεύουν» πρωτεΐνες, ιδίως κατά την επιδιόρθωση του DNA.
• CD38: ένα ένζυμο που διασπά το NAD+, κυρίως στην εξωτερική πλευρά των κυττάρων.
• Φαρμακοκινητική: ο τρόπος με τον οποίο μια ουσία απορροφάται, κατανέμεται, μετατρέπεται και αποβάλλεται από τον οργανισμό.

Το Longevity Pen παράγει το N-Core 500, μια προγεμισμένη φύσιγγα με 500 mg NAD+ για υποδόρια χρήση με το Longevity Pen. Το Κιτ εκκίνησης NAD+ συνδυάζει την πένα, μια φύσιγγα N-Core 500 και μια θήκη ταξιδιού. Το Κιτ εκκίνησης Longevity Protocol περιλαμβάνει φύσιγγες τόσο για NAD+ όσο και για σπερμιδίνη.

Ο γιατρός σας ορίζει τη δόση. Τα πιστοποιητικά ανάλυσης δημοσιεύονται στη σελίδα με τις εργαστηριακές αναλύσεις. Για τον χειρισμό, τη φύλαξη και την τεχνική της ένεσης, δείτε πώς να χρησιμοποιήσετε το Longevity Pen.

1. Harden A, Young WJ. Proceedings of the Royal Society of London B, 1906;77:405-420.
2. Covarrubias AJ, Perrone R, Grozio A, Verdin E. Nature Reviews Molecular Cell Biology, 2021;22:119-141.
3. Xiao W, Wang RS, Handy DE, Loscalzo J. Antioxidants & Redox Signaling, 2018;28(3):251-272.
4. Imai S, Armstrong CM, Kaeberlein M, Guarente L. Nature, 2000;403:795-800.
5. Liu L, et al. Cell Metabolism, 2018;27(5):1067-1080.
6. Ratajczak J, et al. Nature Communications, 2016;7:13103.
7. Camacho-Pereira J, et al. Cell Metabolism, 2016;23(6):1127-1139.
8. Massudi H, et al. PLoS One, 2012;7(7):e42357.
9. Vinten K, et al. Nature Metabolism, 2025.
10. Trętowicz MM, Scantlebery AML, Schomakers BV, et al. Nature Metabolism, 2026;8(6):1282-1290.
11. Trammell SAJ, et al. Nature Communications, 2016;7:12948.
12. Conze D, Brenner C, Kruger CL. Scientific Reports, 2019.
13. Martens CR, et al. Nature Communications, 2018;9:1286.
14. Igarashi M, et al. npj Aging, 2022.
15. Dollerup OL, et al. American Journal of Clinical Nutrition, 2018;108(2):343-353.
16. Gasparrini M, Sorci L, Raffaelli N. Cellular and Molecular Life Sciences, 2021.
17. Grant R, et al. Frontiers in Aging Neuroscience, 2019;11:257.
18. Morselli E, et al. Journal of Cell Biology, 2011;192(4):615-629.
19. University of Maryland Center of Excellence in Regulatory Science and Innovation (CERSI). Summary report on nicotinamide adenine dinucleotide, prepared for the US FDA, 2021.